Bu yazıyı dar vakitte yazıyorum.

Kuranda iki tane silah var. Bunlar psikolojik etkiye sahip araçlar. Birincisinin kapsamı sınırlı ama diğeri (bağlantı) tüm canlıları etkileyecek seviyede.

İlk silahı keşfetme anımda yer alan olay pek hoş değil ama maalesef hepimiz bu tür şeyler yaşıyoruz. Aşağıdaki ayeti okuduğumda kendime söylediğim şuydu: “evet, beni küçümseyen birine boyun eğiyorum. ama neden?”

Bu soruyu ve iç sıkıntımı nasıl aştığımı hatırlamıyorum ama sonucunda bir silah olarak kullanılabileceğini fark ettim. Gerçekten de insanlar (sınırlı kapsam) kendilerini küçümseyen kişiye boyun eğiyordu.

Sonra fasık kelimesinin ne anlama geldiğini araştırdım. Sanırım birini yüceltmek veya küçümsemek için kendimize yalan söylediğimizde; dengemiz bozuluyor.

Yani silah, eğer birisi bir başkasını farklı bir konuma koyuyorsa; o takdirde kendini küçümseyenlere boyun eğiyor.

İlginç olan şey şu ki, egomuz bizi küçümsediğinde ona da boyun eğiyoruz. Geçmişteki bir halimizi yüceltir veya küçümsersek; o takdirde bugün de o halin etkisiyle boğuşuyoruz.